شهر من !
از فرارِ قاصدک فهمیدم اینجا عشق نیست !
از وجودِ آدمک دیدم که اینجا عقل نیست !
از فرارِ ابرها فهمیدم اینجا ژاله نیست !
از گریزِ شاپرک خواندم که اینجا لاله نیست !
از سکوتِ شهر فهمیدم که اینجا خنده نیست !
از پیامِ لحظهها دیدم در اینجا یک نفر هم زنده نیست !
در زمین ،
در آسمان ،
اینجا و آنجا ،
رنگ هست ، اما
سپید و سرخ و زرد و سبز نیست !
هم زمین ،
هم آسمان !
هم بسترند اینجا ، ولی
در زمین و آسمان ،
شمع هست ، اما
در هیچ جا پروانه نیست !
شمع آجین است این شهر !
ای عجب ! اینجا و آنجا ،
زنده هست ، اما
نغمهای از زندگی یا ساز، یا آواز نیست !
قصهی لیلی کجا ؟
مجنون کجا ؟
وامَق کجا ؟
عَذرا کجا ؟
شیرین و فرهادم کجا ؟
وه . . .
که این گل واژهها بر هر در و دروازه هست، اما دریغ !
اما یکی در گوشهی این خانه نیست ؟
از نگاهِ مردمان دیدم که دلها مردهاند !
از سرودِ کودکان خواندم همه افسردهاند .
در میانِِ حادثه واماندهایم اینجا ،
خدا را هیچ چیزی نیست ، اما
رستم و دستان و زال و آن پَرِ سیمرغ هست . . .
« 20/2/1380 »
| ارتباط با ما | جاي گاه تبليغات شما | يادداشت سردبير | اشتراك و تعرفه آگهي |